Ebu Musa El-Eş'ari radıyalahu anh'den rivayetimize gör, Rasulülah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:
"Kime bir merak veya hüzün isabet ederse şu kelimeleri söylerek dua etsin:
Ene abdükebnü abdikebnü emetike fi kabzatike nasiyeti biyedike, mazın fi hükmike, adlün fiyye gazaaiike, es'elüke biküllismin hüve leke semmeytü bihi nefseke ev enzeltehü fi kitabike, ev allemtehu ehaden min halkıke, eviste'serte bihi fi ılmilğaybi ındeke en rec'alel Kur'âne nûra sadrî ve rabîa kalbî ve cilâe huznî ve zehâbe hemmi.
"Ben kulunum, kulunun oğluyum, kadın kulunun çocuğuyum. Avucundayım. Alnım elindedir. Hükmün bende geçerlidir. Kaza ve kaderin bende adaletin tecellisidir. Kendini isimlendirdiğin, kitabında indirdiğin, yarattıklarından birine öğrettiğin yahut da gayb ilminde kendine has bıraktığın senin olan bütün isimlere sığınarak Kur'ân'ı göğsümün nuru, kalbimin baharı, hüznümün gitmesine ve merakımın zail olmasına vesile eylemeni isterim." Cemaatten bir adam:
- Ya Resulallah! Şüpheniz ki aldanmış adam bu kelimeleri bilmeyen (veya söylemeyen)dir, dedi. Rasulüllah sallallahu aleyhi ve sellem:
- Evet, buyurdu ve şunu ilave etti:
- Bunları okuyunuz ve öğretiniz. Çünkü kim, içindeki(hayır ve bereketi) isteyerek bunları söylerse, Allah Teâlâ hüznünü giderir ferahlığını uzatır." İbn-i Sünni
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder